‘Stress? Fuck it!’

Lisa* (30) heeft een aantal jaren geleden een burn-out gehad op jonge leeftijd. Maar ze kan er alleen maar positief op terugkijken. ‘Zonder mijn burn-out zou ik nooit zijn gekomen waar ik nu ben!’

‘Het is nu zo’n vier jaar geleden volgens mij… ja, 2013. Toen begonnen de hyperventilaties, slapeloze nachten, zweethanden en uiteindelijk zelfs het uitvallen van mijn linkerarm. Ik kon het gewoon allemaal niet meer bijhouden. Ik was ontzettend ambitieus en wilde goed zijn in mijn werk, een goede vriendin zijn, een goede dochter zijn, vaak uitgaan voor een leuk sociaal leven en ga zo maar door. Ook zat ik in een erg slechte relatie met een narcistisch en manipulatief persoon die mij mentaal kapot maakte. Ik had dus al moeite met het hooghouden van al die ballen. En toen kreeg mijn moeder kanker. Bij de huisarts brak ik, ik kon alleen nog maar huilen. Dat was het moment dat ik me realiseerde dat ik toch echt hulp nodig had.’

‘De psycholoog zag al vrij snel dat ik opgebrand was en een depressie had. Dat was eerst moeilijk te accepteren. Ik was toch altijd zo’n vrolijk meisje, dacht ik’. Maar toen ik goed keek, herkende ik mezelf niet meer. Ik dacht altijd dat ik alles aankon, maar opeens bleek ik sterfelijk te zijn, hoe stom dat ook kan klinken. Ik heb al die tijd niet naar mijn eigen lichaam geluisterd. Ik was vaak ziek en moe of had een kort lontje. Dit zijn signalen geweest die ik al die tijd heb genegeerd.’

‘Als ik nu terugkijk op die periode ben ik er vooral heel dankbaar voor. Als je rock-bottom raakt en daarna weer erboven op komt, leer je de verschillende lagen van jezelf heel goed kennen. Je gaat jezelf serieus nemen en leert beter in de wereld te staan. Door op zo’n jonge leeftijd al zo heftig met jezelf aan het werk te zijn, leer je al vroeg je eigen grenzen kennen. Beter nu en het de rest van mijn leven toepassen dan pas op je vijftigste. Dan kan je er minder mee.blog-4

‘Op dit moment gaat het echt heel erg goed met me. Ik heb een kickass baan met enorme verantwoordelijkheid en leidinggevende rol aan veel mensen. Het is wel spannend en ik stap af en toe nog wel eens in een valkuil. Als ik bijvoorbeeld ’s avonds laat moe thuis kom en maar snel een maaltijdsalade ga halen. Of als ik de drukte aan het ontvluchten ben door veel te gaan stappen, af te spreken met vriendinnen en bezig ben met mannen. Ik moet op mezelf letten en lief voor mezelf zijn. Dit houdt in dat ik bijvoorbeeld tijd voor mezelf ‘koop’, af en toe naar de kapper of mij nagels
laten doen. Zo vul je je eigen ‘emotionele bankrekeningetje’.

‘Realiseer je dat de wereld niet stopt als jij dat even doet. Ook dan draait ‘ie verder. Je hebt het idee dat je onmisbaar bent, maar als jij niets doet dan vangen anderen mensen het wel op. Durf echt nee te zeggen als het genoeg is. En neem echt iedere dag even tijd voor jezelf. Ga lekker naar de kapper of masseur, neem een lang relaxend bad, ga een eindje wandelen om je hoofd even leeg te maken. Wat mij ook vaak helpt is rustige muziek opzetten. James Vincent Mcmorrow werkt voor mij heel erg goed.’

*naam is bekend bij de schrijfster.

Adem Inn, een plek voor rust en bezinning

In dezelfde straat als het Kitty Cat Café ontdekte ik opeens nog een café waar je stress zou kunnen verminderen. Namelijk het Adem Inn café. Het café is gericht op rust en stilte. Ik ging er heen om te kijken of ik er inderdaad rustig van werd.

‘De visie van het Adem Inn café is om een plek te zijn waar mensen heen kunnen gaan om de hectiek van de drukke stad achter zich te laten en waar ze tot bezinning kunnen komen’, vertelt Manon van Driel mij, een van de mensen achter Adem Inn. ‘Je kan hier komen om rustig te schrijven of een boek te lezen, maar ook om een goed gesprek aan te gaan. Overal hangen kaartjes met vragen die je aan iemand, of jezelf natuurlijk, kan stellen om een keer een goed diep gesprek aan te gaan. Hier kan je weer een goed gesprek voeren met inhoud.’

Als ik het cafe binnenkom met een vriendin is het nog rustig. In een grote stoel zit een vrouw een boek te lezen. De barman is bezig met koffie maken. ‘We hebben hier Slow Coffee’, vertelt hij als we gaan zitten en een cappuccino bestellen. ‘Je kan deze koffie beter zonder melk drinken, dan is hij lekkerder. Ook duurt het maken van de koffie iets langer dan jullie gewend zijn, het wordt met de hand gezet.’ We wachten geduldig onze koffie af, en kijken ondertussen eens goed rond. (De koffie was best prima overigens, maar ik schrijf geen foodblog dus dat terzijde.)

Het café is opgedeeld in twee gedeeltes. Voorin heb je een gedeelte met de bar waar je mag praten. Er staat een platenspeler die rustige muziek afspeelt en er staan op een verhoging boekenkasten. In het tweede gedeelte, dat is afgeschermd met glas, mag je niet praten. Zelfs niet fluisteren, helemaal niks. Daar kan je relaxen, lezen of werken. Het meubilair is heel bijzonder, in de muur zijn een soort ‘nestjes’ gebouwd waarin je kan zitten, van een boot is een ‘chill’bank gemaakt en er is een vintage bureautje waar je aan kan werken. In heel het café is het verboden om je telefoon te gebruiken, dat kan namelijk alleen maar de rust van jezelf en van anderen verstoren.

20170114_13113720170114_13105220170114_131041

Er worden verschillende events gehouden in het café, zoals mediteren op zondag en een boekenclub. Ook hebben ze verschillende lezingen, zoals ‘Zin In Seks: over zingeving en seksualiteit’. ‘De evenementen die we organiseren zijn heel belangrijk voor ons,’ vertelt Manon. ‘Ze laten onze visie goed zien.’

Met onze koffie (waarbij we stiekem toch om een beetje melk hebben gevraagd) beginnen we aan een van de vragen die op de kaartjes staat. Maar het blijft toch een beetje ongemakkelijk, aangezien er niet veel mensen zijn en de barman kan meeluisteren. Ik kan me goed voorstellen dat het in je eentje best fijn kan zijn om stilte om je heen te hebben, maar met zijn tweeën werkte het toch niet helemaal. Je had steeds het gevoel dat je moest fluisteren en dat je zelfs dan al te hard aan het praten was. We gingen de deur uit met gemengde gevoelens, waarvan relaxt er niet een van was. Desalniettemin is het een mooi idee, een stiltecafé. Iedereen kan het wel gebruiken om af en toe de drukke stad achter zich te laten.

Is er een verband tussen stress en drugs- en alcoholverslavingen?!

Als ik gestresst ben en m’n studie even niet meer zie zitten, duik ik een café in met vrienden om drankjes te gaan doen om even stoom af te blazen. Veel mensen herkennen dit volgens mij wel. Maar als de stress en druk steeds vaker zo hoog worden dat je het even niet meer ziet zitten en dus steeds vaker meteen na werk of studie met een biertje of wijntje in je hand aan de bar staat, kan dat overslaan in een gewoonte. Een gewoonte om met stress om te gaan. Maar kan die gewoonte dan ook overslaan in een heuse verslaving? Ik vroeg het aan twee psychologen die verstand hebben van drugs- en alcoholverslavingen en stress.

Stress kan dus zeker een aanleiding zijn van een verslaving. Let er op dat je drank of drugs niet gaat gebruiken als middel om de stress te verminderen!

Heb jij ‘lagom’ al toegepast in je leven?

Hebben jullie het artikel van Knack.be al gelezen over het Zweedse woordje ‘lagom’? Overal op Facebook kwam het langs en iedereen werd er wel in getagd. Toen ik het zelf las zag ik meteen de connectie met mijn blog. Maar er was ook al zo veel over geschreven, dus hoe kan ik dit origineel maken (prestatiedruk, help!)?

Voor diegene die het artikel niet hebben gelezen: ‘lagom’ betekent ‘voldoende’ en ‘precies zo goed/veel als het zou moeten zijn‘ of volgens het artikel ook wel een ‘duurzaam alternatief voor de graaicultuur en het consumentisme, de vereenzelviging van een minder competitieve, meer medelevende maatschappij waarin consensus en gelijkheid centraal staan’. Zweden en heel Scandinavië staat bekend om de relaxte manier van werken en de lage burn-out cijfers. Zou dat dan komen door dit ene woordje?

lagom

Toen kwam er opeens een naam in me op: Noreen Zwanenburg. Noreen is een oud-klasgenootje van de middelbare school van mij. Vorig jaar heeft zij een jaar in Zweden gewoond, om een compleet nieuwe cultuur en taal te leren kennen.

Ik vroeg Noreen het hemd van het lijf om alles over dit woord en over het ‘relaxte’ leventje in Zweden.

 Hey Noreen, herken jij wat ze in het artikel zeggen over ‘lagom’?
‘Hey! Ja, absoluut! De Zwedenaren gebruiken het woord echt overal voor! Zelfs als antwoord op de vraag of ze koffie in hun melk willen! Dan willen ze er dus precies genoeg in. Nu moest ik hier wel heel  erg aan wennen, want voor iedereen is ‘precies genoeg’ natuurlijk anders. Maar het is een mooi begrip: meer dan wat je nodig hebt is niet nodig, enough is enough. Daar kunnen veel mensen nog wel het een en ander van leren. Je kan het woordje zelfs terug zien in het concept van de IKEA. Hun meubelen passen bij iedereen, het is universeel. Het is goed, en meer is niet nodig.’

Merkte jij zelf iets van de relaxte lifestyle van de Zwedenaren?

‘Wat mij vooral opviel was dat mensen daar minder zorgen hoeven te maken over bijvoorbeeld geldzaken. De wetten zijn heel goed aangepast op de behoefte van de inwoners. Zo hebben ze heel veel gratis voorzieningen, zijn de werkdagen kort en kan je ook makkelijker thuis werken dan in Nederland. De kinderen gaan tijdens de pauze van school niet naar huis en krijgen warm eten daar. Dit zorgt voor veel minder druk bij ouders.’

Merkte je ook dat de Zwedenaren minder burn-out’s hebben dan in de rest van Europa?

‘De mensen nemen overal echt de tijd voor. Als ze werken dan is dat ook het enige wat ze doen en zijn daardoor super productief. Ook hebben ze iedere vrijdag een After Work borrel, waar iedereen heen gaat en waar ze goed hun week afsluiten. Dat is echt wel een groot ding daar.’

En werd je zelf dan ook productiever toen je daar was?

‘Absoluut! Iedereen is daar heel georganiseerd. Ik heb daar geleerd hoe je overzicht kan creëren in je werk of studie. Dat zorgt voor meer rust en duidelijkheid, die ik ook hier in Nederland kan toepassen.’

Zouden wij ook ‘lagom’ in ons leven kunnen toepassen, zonder dat we ervoor in Zweden hoeven te wonen?

‘Tuurlijk! Je hoeft niet naar Zweden te gaan om dat te kunnen. Wat vooral belangrijk is, is prioriteiten stellen. Neem wat meer tijd voor jezelf! Als het (burn-out)probleem echt te groot wordt in Nederland zou ik voorstellen om te gaan kijken naar of we niet kortere werkdagen kunnen gaan maken. Eigenlijk zouden we als Nederland sowieso moeten kijken naar hoe bijvoorbeeld een Zweden omgaat met burn-out’s. Dan nemen we daar alle goede dingen van over en hebben we best of both worlds.’

‘Lagom’ klinkt als een mooi voornemen om toe te passen in je dagelijks leven, aan de ene kant echt genoegen nemen met wat je hebt en daar wat vaker tevreden over zijn. En aan de andere kant om ook echt tijd voor jezelf te nemen.

‘Laten we onze eigen problemen niet zo serieus nemen, zo groot zijn ze niet’

Tijdens een gesprek in het café van de faculteit van mijn studie vroeg een studiegenoot waar mijn blog over gaat. Ik had nog maar net prestatiedruk gezegd, of hij roept al uit dat hij daar ook zijn blog over had geschreven. Maar hij kan de berichten op zijn blog niet meer teruglezen. ‘Ik was echt een mietje!’

‘Als ik nu terugkijk op de periode dat ik bezig was met mijn blog, zie ik vooral iemand die zich veel te druk om niets maakte. Ik heb me tien weken in prestatiedruk verdiept en was er intensief mee bezig. Daardoor werd de prestatiedruk van mezelf alleen maar groter en kreeg ik steeds meer stress. Ik zat niet goed in mijn vel die periode. Zelf ben ik nuchter aangelegd, maar ik sprak voor de blog mensen die depressief waren en dat nam ik over.’

‘Ik zat hier echt in mijn zeikfase’

We hadden inmiddels er al een laptop bij gepakt. Met een lichte frons op het gezicht van het gezicht van de jongen scannen we een paar van zijn artikelen.

‘Oke…Bij het schrijven van mijn blog zat ik echt nog in de zeikfase zeg.’ Wijst op het scherm naar een zin. ‘hoe overleven we dit?! Dit is vier jaar geleden en ik sta hier nu helemaal niet meer achter. Overleven, kom nou. Die term is echt veel te zwaar.’

‘Ohh dit is wel echt mijn favoriete interview! Dit was heel inspirerend. Ik had een pastor geinterviewd, Theo Koster. Theo had een studentenkerk, met elke vrijdagmiddag de studentenhuiskamer. Deze quote van hem is me echt bijgebleven ‘Studenten zijn eenzamer dan bejaarden.’ Hij vond dat studenten door de komst van social media individualistisch zijn geworden en dat ze meer face-to-face gesprekken nodig hebben. Dat kon in die huiskamer. Eerst was ik het helemaal met hem eens. Maar een tijd na het schrijven van die post, betrok ik het op mezelf en vond ik het allemaal wel mee vallen.’

‘Ik denk dat onze generatie een stukje gezelliger zou zijn als we wat meer relativeren. We willen allemaal met elkaar concurreren en ergens het beste in zijn. Iedereen wil ‘cool’ gevonden worden. Maar hoe hard dat ook klinkt, sommige mensen zijn niet gemaakt om in iets het allerbeste te zijn. De stress en druk die het met zich mee brengt om dat dan alsnog te proberen zijn hoog.’

‘Ik heb een hele goede jeugd gehad, in een warm gezin en met veel vrienden om me heen. Ik heb dus over het algemeen weinig over te klagen. Vroeger was ik er veel meer mee  bezig met wat anderen van mij vonden. Ik was mezelf veel aan het vergelijken en Social Media versterkt dat alleen maar meer. Maar nu ik ouder ben geworden kan het me echt een stuk minder schelen. Ik doe wat ik zelf leuk vind, wat anderen er ook van mogen vinden. En dat brengt een zekere rust met zich mee.’

‘Stressen is af en toe ook wel lekker’ 

‘Stressen is af en toe trouwens ook wel lekker, het zou saai zijn als we het niet doen. Maar je moet het wel kunnen relativeren en er niet in blijven hangen. Plaats de stress die je voelt in perspectief. Als je bijvoorbeeld keuzestress hebt, verplaats je dan in iemand die niet kan studeren. Laten we onze eigen problemen niet zo serieus nemen. Zo groot zijn ze niet’

 

Stress verminderen op de Kitty Cat-manier

De meeste mensen die mij kennen weten dat ik helemaal verliefd ben op mijn kat Coco. Ze is twee jaar geleden aan komen lopen en simpelweg nooit meer weg gegaan. Nu is dit misschien niet helemaal de juiste plek om op te scheppen over mijn eigen kat (ookal is het het liefste, schattigste, meest fotogenieke beest ooit), is er wel iets bijzonders aan de hand met deze huisdieren. Katten zijn namelijk goed voor onze gezondheid en voor het verminderen van stress! En waar ter wereld kan je daar nou beter over schrijven dan in het Rotterdamse kattencafé Pebbles.

20170111_120713

Als je binnenkomt bij Kitty Cat Café Pebbles glipt er meteen al een katje het halletje in. Dit zwarte beestje steelt meteen mijn hart. Het is nog vroeg en rustig in het café. Ik ben alleen gekomen, maar vanaf het eerste moment krijg ik kopjes, nieuwsgierige blikken van kattenoogjes en wordt er aan mijn tas gesnuffeld. Mijn kopje koffie moet ik meteen met al mijn macht beschermen tegen drie nieuwsgierige kittens die daar ook zin in hebben. Er komt een glimlach op mijn gezicht en voor ik het weet ben ik aan het knuffelen en tegen de beestjes aan het praten (ja, ik ben een dierenprater ja). Jeetje wat een heerlijk geluksgevoel voel ik hier.

Katten, net als veel andere dieren trouwens, zijn dus goed voor ons en er zijn verschillende onderzoeken naar gedaan. Bijvoorbeeld door de State University of New York at Buffalo. Zij onderzochten de effecten van katten op onze bloeddruk en hartslag. Wat blijkt namelijk, dat mensen met katten minder snel last hebben van hoge bloeddruk. Katten hebben een kalmerende werking op de bloeddruk en op de hartslag van hun eigenaren, vooral in tijden van stress. Je wordt er dus rustiger en relaxter van. Een kat  is ook een goede vervanging voor menselijk gezelschap. Ze laten je minder eenzaam en alleen voelen.

Ook is ontdekt dat de vibratie van het gespin van katten rustgevend is en dat het zelfs botten kan helen! Dit komt doordat die vibratie die in je hersenen overnemen.

cat-healing-powe
(Bron: http://gemmabusquets.com/work/the-healing-power-of-cat-purrs)

Je zou nu bijna meteen naar de dichtstbijzijnde dierenwinkel rennen om meteen zo’n powerbeestje in huis te halen. Maar voor veel mensen is dat niet mogelijk. Juist voor die mensen is zo’n kattencafé als Pebbles perfect (natuurlijk ook voor alle andere mensen). 24 september 2016 is dit café geopend in Rotterdam en je ziet ze overal in Nederland en in de wereld als paddestoelen uit de grond schieten. In het Rotterdamse café lopen vijf kittens en een volwasse kat rond. ‘We hebben er bewust voor gekozen om hen uit het asiel te halen. Ook die katten verdienen een goed huisje.’ Vertelt Loyce van het café.

whatsapp-image-2017-01-11-at-13-39-20

De medewerkers zijn streng met huisregels want het welzijn van de katten staat op nummer 1. ‘Als de katten er even helemaal genoeg van hebben kunnen ze rusten in een speciale ruimte waar gasten niet kunnen komen. Maar dat doen ze eigenlijk nooit. We zijn enorm verrast in hoe open en sociaal ze allemaal zijn. Een aantal van de kittens hadden geen moeder meer, dus we dachten dat ze wat schuwer zouden reageren. Maar dat doen ze helemaal niet, ze gaan bij gasten op schoot zitten en geven kopjes. Vooral studenten en oudere mensen komen hier vaker hun rust opzoeken. Je ziet ze helemaal rustig en ontspannen worden hier!’.

Ik ben helemaal om, op deze plek ga ik veel vaker komen als ik in een stressvolle periode zit!

Het Pebbles Kitty Cat Café zit op de Hoogstraat 30a in Rotterdam. Voor meer informatie ga naar http://www.pebbleskittycatcafe.nl/.

Ademtherapie, een manier om te ontspannen?

Voor dit blog ga ik opzoek naar ‘bijzondere’ manieren om te ontspannen. Ik ga ze uitproberen en kijken welke voor mijzelf en een kritische vriend of vriendin, die ik elke keer meeneem, werkt. Hier de tweede ‘Bijzondere manier om te ontspannen: Ademtherapie’

‘De verbonden ademhaling brengt een verandering teweeg in je energieveld, waardoor er diepgaande veranderingsprocessen kunnen plaatsvinden. Uitgaand van het principe dat alles energie is, heeft alles een eigen unieke trillingsfrequentie, waarbij materie de laagste trillingsfrequentie heeft en zuurstof een hoge trillingsfrequentie. Blokkades in de vorm van niet verwerkte emoties, beperkende en ontkrachtende gedachten en overtuigingen hebben een lage trillingsfrequentie. De universele Wet van Trilling beschrijft dat de hogere trillingen het vermogen hebben om lagere trillingen te veranderen, omgekeerd is dit niet mogelijk. Energie met een hoge trilling stroomt vrij door je lichaam en helpt je lichaam te voeden en te ontdoen van afvalstoffen (op elk gebied, fysiek, emotioneel, mentaal en energetisch).’

Dit is verbonden ademhalen, ook wel ademtherapie, volgens breathfulness.nl. In Nederland zijn er verschillende ademcoaches waarbij je een sessie ‘verbonden ademhaling’ kan doen. Zo ook in Rotterdam bij centrum Adem-Halen, waar iedere dinsdag zo’n sessie gegeven wordt. Ik nam contact op met ademcoach Henk Abel en ging met een kritische vriend naar het centrum.

Wow… wat was dat intens zeg! die avond was het echt niet te bevatten hoe heftig die ervaring was, maar achteraf vind ik het steeds idioter klinken. Het ontspannen gevoel was helaas ook de volgende dag weer weg. Ben je experimenteel en durf jij zo’n sessie aan? Dan zou ik het zeker een keer proberen! Ga naar ademhalen.com en probeer het zelf uit!

‘Ik kon het allemaal niet meer hendelen’

Thirza* is een 21-jarige studente die sinds de zomer opeens begon te hyperventileren. ‘Ik wist niet wat er gebeurde. Ik had al een vermoede dat het door stress kwam, maar ik had net een heerlijke vakantie achter de rug. Waar kwam die dan stress opeens vandaan?!’

‘Ik wist niet wat er gebeurde. Geluiden klonken opeens anders, ik voelde me duizelig en had veel moeite met ademen. ik had een paniekerig gevoel die ik niet kon onderdrukken en kon moeilijk weer rustig worden. Nog nooit had ik dit eerder gehad. Het was net vakantie geweest, dus waar stress vandaan zou komen wist ik niet. Ik ben naar de huisarts gegaan toen ik steeds vaker hyperaanvallen kreeg. Daar konden ze niks voor me doen. Toen ben ik zelf gaan googelen en kwam ik in contact met een ontspannings- en ademtherapeut. Die vertelde me dat juist in de zomer alle stress naar boven kan komen. ’

‘Mijn omgeving snapt het niet helemaal, maar accepteren het wel nu ik naar een therapeut ga. Dan is het een soort officieel ofzo. Wel heb ik ontzettend veel steun aan mensen die hetzelfde hebben als ik. Zij begrijpen het gevoel wat ik heb en geven advies en tips. Het valt me nu pas op hoeveel mensen hier eigenlijk last van hebben.’

‘Als ik nu terug kijk naar de periode net voor mijn burn-out zie ik dat ik veel waarschuwingssignalen heb genegeerd. Bijvoorbeeld als ik aan het studeren was. Als ik dan hoofdpijn kreeg nam ik een paracetamol en ging door. Ik was mijn lichaam continu aan het pushen om door te gaan, terwijl het eigenlijk niet meer ging. Ik probeerde steeds alles goed te doen en iedereen tevreden te houden. Maar op een gegeven moment stapelde alles zich in één korte periode op: relatieproblemen met mijn vriend, faalangst door school, prestatiedruk, nieuwe afdeling op werk en ruzie met vrienden. Ik kon het niet meer hendelen.’

pychologist-e1424419505965

‘Nu zou ik graag tegen dat meisje willen zeggen dat ze haar rust moet pakken. Ga lekker naar buiten om te wandelen. Dat is een veel betere manier om te ontspannen dan televisie kijken. Dan blijf je nog steeds continu input krijgen. Terwijl je juist even niets aan je hoofd moet hebben.’

‘Ik ga stoppen met mijn opleiding. Ik moet nog één toets halen en dan heb ik mijn propedeuse. Als ik in de collegezaal zit kan ik me gewoon niet concentreren. Ik ben zo moe de hele tijd. Dingen als een ei koken kan al te veel energie kosten. Ik ben aan het twijfelen of ik een baantje zal gaan zoeken. Ik kan moeilijk de hele dag thuis zitten. Naar de toekomst kijken vind ik moeilijk. Wat zou ik over een paar jaar aan het doen zijn? Zou dit gevoel dan weg zijn? Ik zie er tegen op om die enorme berg te gaan beklimmen.’

‘Als ik anderen een tip zou mogen geven? Luister naar je lichaam, echt waar! Negeer die signalen niet en gun jezelf rust.’

*naam is bekend bij de schrijfster.

Lachyoga, een manier om te ontspannen?

Voor dit blog ga ik opzoek naar ‘bijzondere’ manieren om te ontspannen. Ik ga ze uitproberen en kijken welke voor mijzelf en een kritische vriend of vriendin, die ik elke keer meeneem, werkt. Hier de eerste ‘Bijzondere manier om te ontspannen: Lachyoga’

‘Lachyoga (Hasya Yoga) is lachen zonder reden en combineert aloude Oosterse wijsheden uit de yogaleer met de nieuwste wetenschappelijke inzichten wereldwijd. De Indiase arts / cardioloog dr. Madan Kataria introduceerde dit concept in 1995. Lachyoga is nu wereldwijd actief.
In plaats dat de deelnemers worden vermaakt als zijnde entertainment, gaat men interactief aan de slag om de kracht van lachen te ontdekken. Men hoeft geen gevoel voor humor te hebben om te kunnen lachen, maar door vaker te lachen kan humor wel worden ontwikkeld.’ 

Dit is lachyoga volgens lachyoga.nl. Na een tijdje zoeken kwam ik uit bij Maarten Vos. Maarten is lachcoach en lacht iedere ochtend een kwartier om zijn dag goed te beginnen. Hij nodigde mij uit naar Lachclub Amsterdam, waar je twee keer per maand kan komen lachen in een groep. Samen met een vriend ging ik op pad om te onderzoeken of lachyoga iets voor mij zou zijn.

Voor kritische vriend Michiel en voor mij werkte lachyoga niet helemaal, maar wil jij lachyoga een keer zelf proberen? Ga dan naar http://www.lachclubamsterdam.nl/.

img-20161130-wa0000

Overspannen ben je niet zomaar…

Ik kon niet meer eten in de ochtend. ”Lau, eet nou gewoon! Ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag!” Woorden die ik regelmatig te horen kreeg. En dan was het 11 uur ’s avonds en werd de frituur of het tostiapparaat tevoorschijn gehaald in het restaurant waar ik werk en dan had ik wel honger. Opeens at ik alsof mijn leven er van af hing.

Het was zomervakantie, dus ik kon zo lang uitslapen als ik wilde. Iets waar ik dan ook zeker gebruik van maakte. Maar hoe lang ik ook sliep, rond 4 uur was ik weer uitgeput en ging ik een uurtje op bed liggen om de dag verder door te komen.

En huilen dat ik deed. Ik kon geen adem halen, voelde me verstikt en had regelmatig een brok in mijn keel. Dit was dan ook de periode waarbij ik leerde hoe het is om een paniekaanval te hebben; the hard way.

Waarom ik je dit allemaal vertel? Omdat dit, achteraf gezien, waarschuwingssignalen zijn waarmee mijn lichaam mij probeert te vertellen dat het niet meer zo door kan gaan. Ik las hierover voor het eerst in het boek ”Nooit Meer Te Druk” van Tony Crabbe. Hij beschrijft jouw ‘unieke stempel van drukte’:

”Een gevoel van drukte drukt zijn unieke stempel op jou. Het idee is dat als je dit unieke stempel eenmaal in beeld hebt en herkent, je dit kunt gebruiken als een waarschuwingssysteem, zodat je op tijd een stapje terug kunt doen om zo een gevoel van overbelasting en een paniekreactie te voorkomen.”

Geïnteresseerd in deze waarschuwingssignalen ging ik verder op onderzoeton-wintelsk uit en interviewde ik Ton Wintels. Ton is een psycholoog gespecialiseerd in burn-out’s.

 ‘Als je merkt dat je je moeilijk kan concentreren, afwezig bent, ongelukjes veroorzaakt (als bijvoorbeeld door rood rijden of een afslag missen) maar ook als je niet meer kan ontspannen. Dat zijn veelgehoorde signalen van mensen die naar me toe komen. Meestal zijn zij dan al overspannen of hebben ze al een burn-out. Fysieke problemen als darmklachten of hoofdpijn komen ook veel voor. Door jezelf momenten van zelfreflectie te gunnen kan aan jezelf zien hoe het met je gaat. Juist door voor jezelf lummeltijd in te lassen, en actief te ontspannen word je efficiënter in je werk en je leven. Ontspanning zorgt voor creativiteit en nieuwe ideeën.’

 ‘Ik merk in de praktijk dat veel mensen zichzelf niet kwetsbaar op durven te stellen. Al een tijd zie je een groeiend aantal jongeren die overspannen raken, die hun imago zelf perfect willen samenstellen. Ze willen aan de buitenkant laten zien dat het geweldig met hen gaat, terwijl dat vanbinnen misschien helemaal niet zo is. Dat brengt een enorme druk met zich mee. En juist als het niet goed met je gaat, keer je naar binnen. Maar doe dit niet! Trek op tijd aan de bel, praat met familie, vrienden of je huisarts. Ga juist met jezelf de confrontatie aan.’